Doğuda gördü şimşeğin parladığını doğuya müştâk oldu
Eğer batıda parlasaydı şimşek şübhesiz batıya olurdu müştâk

Benim derdim şimşekle ve şimşeğin parıltısıyla
İşim yok alâkam yok ne mekânla ne mahalle ne şurayla ne burayla

Sabâ rüzgârı onlardan bir söz fısıldadı kulağıma
Çılgınca fikirlerden vecdimden hüznümden kederimden söz etdi

Mutluluğumdan aklımdan şevkimden aşkımdan kederimden
Gözyaşlarımdan göz kapaklarımdan aşk ateşinden ve kalbimden

Dedi ki mahbûbun göğüs kemiklerinin arasındadır
Nefeslerin onu bir o yana bir bu yana çevirip atmakdadır

Ben ise sabâ rüzgârına git ona şöyle söyle dedim
Benim kalbimdeki gönlümdeki ateşi yakan odur

Eğer sönecek olsa o ateş vuslat-ı ebedî olur
Eğer yanacak olsa âşıka ne ayıp ne günah olur