Sâlik isen i’tikâdından koma hîç i’vicâc
Hâb-ı gafletden uyan cân gözün bir hoşca âç

Sûre-i Nûr’u oku gör anda nûr-ı hikmeti
Nûr-ı zâtın şu’lesidir cümleye olan sirâc

Her nefesde vahdet ilinden gelir yüz bin katâr
Ben işitdim cân u baş alırlar imiş anda bâc

Rûh-ı ‘Îsâ nefsinin a’vânını ihlâk eylese
Ref’ olur ol sâ’at içre cümle teklîf-i harâc

Cân u gönlü kıl münevver bunda iken ey gönül
Kurtaramaz rûz-i mahşerde seni şâl ile tâc

‘Âkıbet vahdet şerâbın nûş iderler şübhesiz
Râh-ı Hakk’dan cânını terk eyleyenler yatsın aç

“Len tenâlü’l-birra hattâ tünfikû” didi Hudâ
Râh-ı Hakk’da vârını bezl eyle hep mâlını saç

Zât-ı Hakk’ı ister isen Ma’nevî sen cân ile
Görmesin aslâ seni mâsivâdan şöyle kaç