Çok mahzun, çok üzgündü.
Hüzün senesiydi, yorgun düştü gönlü,
Sevdikleri, birer birer vefat etmiş,
Rahmet-i Rahman’a kavuşmuşlardı.

Bu halde herkese, her kabileye,
Bildiriyordu Allah birdir diye,
Direniyorlardı eski dinlerinde,
Ediyorlardı hakaretler de.

Taifte taşlandı, eziyet gördü,
Mübarek bacakları incindi, yaralandı.
Çok hüzünlendi, gönlü kırıldı,
Mekke’ye üzgün ve yorgun döndü.

Abdestini tazeledi, yalvardı Rab’bine,
Mübarek gözlerinden inci tanesi gibi,
Yaşlar akmaya başladı,
Namaz kıldığı hasırın üzerinde, uyuya kaldı.

Cenab-ı Hak Cebraile buyurdu:
“Bu gece git, Habibimi bana getir.
Fazla üzüldü O’nun nazik kalbi,
Çok yoruldu, çok incindi tüm bedeni.

Söyle Rıdvan’a, cenneti hazırlasın,
Zinetlerle, cevherlerle donatsın,
Melekler neşelensin, sevinsin,
Mikâile söyle taksimatı ertelesin,
İsrafile söyle sûru elinden bıraksın.

Mâlike söyle, cehennem kapılarını kapatsın,
Bu gece kabir azapları kalksın,
Söyle rüzgara esmesin,
Söyle sulara durgunlaşsın.

Habibimle buluşma, görüşme,
Kavuşma gecesi, bu gece..
Yanıma alıp getiresin,
Hazırlıkları tamam edesin.

Hazırlandı heryer yüce emirle,
Donandı her köşe bucak sevinçle,
Bekleyen, Yaratandı, beklenen Habibiydi,
Kâinatı onun için bezemişti.

Cennette bugün bekler kırkbin Burak,
Cebrail, Rasûl’ün hasretinden ağlayıp,
Köşede üzgün duranını gördü.
Onu seçti, hazır eylediler,
Burağı aldı yanında, yeryüzüne indi.

Vardı yanına, şerefçe en üstüne ;
“Ya Muhammed, Rabbim selam ediyor,
Seni kendisine, bu gece davet ediyor.
Kalk hazırlan, dışarıda Burak bekliyor “

Hazırlığa başladı, abdestini tazeledi.
Resulullahın göğsünü açtı,
Kalbini zemzemle yıkadı.
Hikmet ve iman doldurup kapattı.

Başına nûrdan imame giydirdi,
Üzerine nûrdan elbisesi,
Mübarek beline yakuttan kemer,
Ayağına zümrütten nâlin,
Misk kokulu eline de ,
Yeşil zümrütten asayı verdi.

Resul’ü aldı, Kâbe’deki hateme gittiler, oradan yükseldiler.
Önce Medine, sonra Mescid-i Aksa’ya geçtiler.
Yüz yirmi dört bin Nebî ,hasretle bekleşirler,
Son elçi, Ahmet, Muhammed, Mustafa’yı.

Bütün peygamberlerin medârı iftihârı,
Heyecanla karşıladılar, selamlaştılar,
Hz.Muhammed’i imam eylediler,
Namaz kıldılar, ardında durdular,
Tekrar yükseldiler sema katlarına,
Gösterildi insanların, halleri ve tecelliler.

Yükselirken sema katlarına,
Açılıyor yedi kat gök kapıları bir bir.
Seni selamlıyorlar, her katta peygamberler,
“Hoş geldin, Ey Allah’ın Salih peygamberi,
Salih kardeşim” diyorlar.

Son sınır Sidret-ül Münteha’da,
Durdu Cibril, haşyetle ve titreyerek ;
“Bir adım atarsam ben yanarım,
Ancak San’a müsadelidir ey Rasûl bu makam”

Refref geldi güneşten ziyâde nûrlu,
Oturdu üzerine Resulullah.
Yükselerek Arş-ı Alâ’dan, kürsüden,
ruhlardan uçtular,
Yetmiş bin perdeden geçtiler.

Süradikati-Celâleyn perdeleri,
Kalktı birer birer aradan.
Son iki perde kaldı ;
“Gel Habibim gel, korkma !
Ya Muhammed, canımın cananı,
Daha yaklaş bana” dedi, Cenab-ı Hak,
Erişti Kab-ı Kavseyn makamına.

Açıldı perdeler kaldırdı aradan,
Cemâlullah, nûru tecelli eyledi Yaratan. Kulak duydu, kalp konuştu.
Nûrun ala nûr dolu her bir yan.

Secdeye vardı Resulullah,
Tahiyyât okudu ağlayarak,
Sonsuzluk…Ezel ve ebed bir oldu,
Yok oldu, zaman ve mekân.

Allah-u Teâla konuştu ;
“Ey dostum, ey Habibim, bu gece,
Benim misafirimsin.
Dile benden, ne dilersen,
Söyle bana, ne istersen?”

Resulullah tereddüt etmeden:
“Ümmetimi isterim” diye arz eyledi hemen.
Allah-u Teala defalarca sordu bunu,
Aynı cevabı tekrarla verdi Resulullah.

“Sana ümmetinden verdim üçte birini,
Diğer ikisine de ben eyleyeceğim rahmet,
Sen dahi onlarda görmeyesin kusur ve hata,
Onların peygamberisin, olma muttali bunlara.

Ben onları affederim, Yaratanım,
Ümmetinin sesini duymaktır muradım.
Senin ümmetlerini kendime muhatap kıldım,
Her birisini ondan hesaba çekerim.

Gel ey sevgilim, ey Habibim!
Halk eyledim her bir şeyi,
Yarattım senin için,
Maksadım Ben ve Sen!

Sen girmeyince cennete,
Hiçbir Nebî girmez önce.
Senin ümmetin girmedikçe,
Diğer ümmetler giremez dahî.