18 Mart 1915
Seherin alaca vakti, şafak sökmek üzereydi
Deniz karanlık, ufuk pusluydu
Milletin mukadderâtı yazılıyordu
Düşman zırhlıları birer canavar misâliydi.

Mecidiye tabyası bombardımana tutuldu
Arz titriyor, semâ kararıyordu
Şehit düşen askerler yerde uzanıyordu
Koca Seyit doğruldu, intikamla doluydu.

“Yâ Allah!” deyip, kaldırdı
İki yüz yetmiş beş okkalık mermiyi
Görecekti düşman birazdan silleyi
Sînesinde vatan, sevdâsı milletiydi.

Bir gülle, bir atış, bir tek hedefti niyeti
Ocean zırhlısını tam kalbinden vurdu
Allah’ın yardımıyla gemi sulara gömüldü
Onu gören düşman gemileri geri çekildi

Cevad Paşa, görünce gözyaşını tutamadı
Koca Seyit’i alnından şefkatle öptü
“Söyle yiğidim, muradın nedir?” diye sordu
“Bir tek tayın kâfidir bana,” dedi izzetle.

Koca Seyit’e onbaşı rütbesi ihsan olundu
Harp bitince köyüne geri döndü
Ne madalya istedi, ne de bir menfaat umdu
Sade yaşantısı, vatan aşkıyla doluydu.

Kömür kokan elleriyle rızkını kazandı
Kahraman olarak ayakta dimdik durdu
Gün geldi Hakk’a yürüdü bu fani âlemden
Ardında dualar, milletin minneti.

Çamlık köyü gibi gözü yemyeşildi
Tepe başında adına müze açıldı
Tarih sayfasında nâmı övgü ile anıldı
Zatı asaletli, hali oldukça mütevazıydı.

Koca Seyit adın tarihe nakşoldu
Milletin kalbinde ebedî yer buldu
Yazdığın destan dillerde daim okundu
Şanlı tarihte adın, minnet ve hürmetle yâd olundu…