Yine çok neşeliydim ama burkuldum birdenbire. Babam çok farklıydı bugün, anneme bir şeyler söyledi. Benim görmeyeceğim, duymayacağım bir köşede. İstemeden de olsa kulak vermiştim: “Artık gücüm kalmadı hanım, ne yapacağız?” diyordu babam. Çok üzülmüştüm annemle babamın bu haline. Annem son iki üç gün sessiz kalırdı sabah kahvaltılarında. Babamsa dalıp gidiyordu çayına. Ama ben bozuntuya bile vermeden çıkıp gidiyordum, “Güle güle” hani… Babam üzülmesin diye…
Okuldan aidat da istediler geçen hafta, “Veremeyiz” diyemedim baba. Senden habersiz de olsa mendil sattım okul yolunda. Çok üzüldüm ama değerdi senin gibi bir babaya.
Ne olur artık üzülme baba, Hakk’tan hiç ümidini kesme.
Ne olur artık üzülme baba, Hakk’tan hiç ümidini kesme.
Kol kanat geriyorsun bize, bu da yeter artar bile baba.
Bu da yeter artar bile baba, senin varlığın yeter baba…
Babam işsiz kalmıştı aylar önce. Yalnız benim babam değil, diğer babalar da işsiz kalmıştı. Onların çocuklarını bilmem ama ben hissettirmiyordum bir de beni düşünmesin diye. Üzülme baba işten çıkarıldın diye, kiramız da birikti biliyorum ama dayanamıyorum senin bu haline.
Ne olur, ne olur artık üzülme baba. Allah’tan hiç ümidini kesmeden kol kanat geriyorsun ya bize. Bu da yeter artar bile baba. Seni çok seviyorum, bu da yetmez mi sana?
İşsiz kaldığın günden bu yana ağlardın ya geceler boyunca. Uyumazdım ki baba, seni düşünürdüm Benim için aynı babasın işsiz kaldıktan sonra da. Hadi baba haydi kalk, dua edelim Allah’a. Bu imtihanı şükrederek verelim yüce Yaradan’a. Hadi baba şimdi sımsıkı sarıl seni seven bu oğluna…
Ne olur artık üzülme baba, Hakk’tan hiç ümidini kesme.
Ne olur artık üzülme baba, Hakk’tan hiç ümidini kesme.
Kol kanat geriyorsun bize, bu da yeter artar bile baba.
Bu da yeter artar bile baba, senin varlığın yeter baba…