Geçmişi tahayyür ettim yine dün, şimdiye garip gelen halimiz varmış.
Yüksek de değilmiş böyle yapılar, komşu komşuyu tanır, selam salarmış.
Mahalleler o zaman ağaçlı ve ferahmış, çelik çomak oynayacak arsalar varmış.
Büyük büyük AVM’ler yokmuş, tuvalet kâğıdını kırtasiye satarmış.
Bir koşu gidilip veresiye alınan, güler yüzlü mahalle bakkalı varmış.
Enflasyon menflasyon bilinmezmiş, sene boyu aynı fiyat satarmış.
Hırs, haset ve gıybet hiç olmaz imiş, kanaat denilen zenginlik varmış.
Doğalgaz yokmuş, odun kömür yanarmış, komşu komşunun külüne muhtaçmış.
Otobüslere arkadan binilir, önden inilirdi, büyüğe saygı vardı, hemen yer verilirdi.
Şehirler küçük idi, insanlar tanınırdı, ismen selam verilir, saygıyla anılırdı.
Mesai tanzimini namazlar belirlerdi, dükkânı açık koyup namaza gelirlerdi.
Öğretmeni görünce saygıya durulurdu, en ücra köyde bile ilkokul bulunurdu.
Telefon cepte değil, evde bile yok idi, postanede saatlerce sırada beklenirdi.
Kredi kartı denen menhus nesne yok idi, mübrem olan alınır, hesaplar bilinirdi.
Televizyon yok, sohbet ve masal vardı, herkes bir tek odaya diz dize sığardı.
Geçmişi andık yine, gözlerimiz yaş oldu, bir nostalji yaşadık, umarım ki hoş oldu.