İbâdet tövbeden sonra olur bil
İbâdetle kişi Hakk’ı bulur bil

İbâdet itmeyen her câhil ahmak
Cehennem cânına irmek muhakkak

İbâdetdir cemî’i yerde makbûl
Yakınlık anın ile buldu her kul

İbâdetsiz olan âdem değildir
Hudâ’nın sırrına mahrem değildir

İbâdetle olur her derde dermân
Olur nefsiyle hem Şeytân perîşân

İbâdetle olur her müşkil âsân
Dahi hem hâlis olur dîn ü îmân

İbâdetden yeğ olmaz bir iş ey cân
Gel imdi sen ibâdet eyle her ân

İbâdet üzredir dâim melekler
Anınla devr ider işbu felekler

İbâdetden sakın dûr olma ey yâr
Ki zîrâ ‘abdidir Hakk’ın ne kim var

İbâdetler iden dâim Hudâ’ya
İrişir ‘âkıbet fevka’l-‘ulâya

İbâdet ‘âleminde gel emîr ol
Gerekse pâdişâh ile vezîr ol

İbâdet şehrine iriş idüp sa’y
Sana irişmeden bir gün ol ey vay

İbâdet yoluna gel kıl sefer sen
Eger dîdâr-ı Mevlâ’yı dilersen

İbâdet kıl sivâdan eyle perhîz
Eğer irmek dilersen Hakk’a sen tîz

İbâdet bâbıdır bâb-ı ilâhî
Bulan anın ile buldu İlâh’ı

İbâdethânesidir Tûr-ı hâcât
Kabûl olur anın ile münâcât

İbâdet eyleyen cânlar riyâsız
Hünermend oldular anlar bahâsız

İbâdetde bilüben Hakk’ı hâzır
Sen anı görmeden ol sana nâzır

İbâdâta velî gel olma mağrûr
Sonunda olmayasın tâ ki makhûr

İbâdâtın kamu taksîre kâbil
Bilüp andan ibâdet eyle hâsıl

İbâdet niçe türlü olur ammâ
Bize Kur’ân ile kılmakdır evlâ

İbâdet emridir Bârî Hudâ’nın
Dahi hem sünnetidir Mustafâ’nın

İbâdet Gurbiyâ farz ile sünnet
Edâsına hemân sen eyle himmet

İbâdet itmeğe Hakk’dan ‘inâyet
Demâdem isteyüp bul sen hidâyet